Da qualche giorno in qua
da Bruno son passà
parchè e saresare, de sarese strapien,
a voja de far marmeata vien,
sora, montà a cavaéo del’ albaro
a petenare i ram e a sestea soto sul càro,
inpienada, fin squasi in sima,
de picoé sarese de montagna
stessa misura nea me pansa,
tanta bontà, no’ mia persa.
E pì mejo, co’ manego, soto graspa
tute e altre cavà a nosea e raspae
messe sora el pignato co’ sùcaro
fate bojer par tempo, no’ mia raro,
invasà, da calda, rento i vasi
par esser magnà…. squasi.
